Een slachtoffer van een geweldsmisdrijf krijgt een schadevergoeding toegekend in de strafrechtelijke procedure tegen de dader. Daarnaast heeft zij recht op een uitkering uit het Schadefonds Geweldsmisdrijven. Mag het Schadefonds de eerder toegekende schadevergoeding van die uitkering aftrekken? De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State beantwoordt die vraag bevestigend.
Een vrouw wordt op 20 september 2021 slachtoffer van een inbraak door haar buurman. Daarbij wordt zij ook mishandeld. In een strafrechtelijke procedure krijgt zij een vergoeding van € 1.000 voor immateriële schade toegekend. Daarnaast vraagt zij in november 2023 een uitkering aan bij het Schadefonds Geweldsmisdrijven. Dit fonds biedt financiële tegemoetkomingen aan slachtoffers die door een opzettelijk gepleegd geweldsmisdrijf ernstig lichamelijk of psychisch letsel hebben opgelopen.
Toegekend
In september 2024 wijst het Schadefonds haar aanvraag aanvankelijk af. De vrouw maakt bezwaar. Dat heeft succes: in februari 2025 kent het Schadefonds haar alsnog een uitkering toe. Het Schadefonds stelt vast dat het letsel van de vrouw valt in letselcategorie 3. Volgens de toepasselijke beleidsregels hoort daarbij een uitkering van € 5.000. Toch krijgt de vrouw slechts € 4.000 toegekend. Het Schadefonds trekt namelijk de € 1.000 aan immateriële schadevergoeding die haar in de strafzaak is toegekend van de uitkering af.
Volledige vergoeding
De vrouw is het daar niet mee eens. Zij vindt dat zij recht heeft op het volledige bedrag van € 5.000. De zaak komt bij de rechtbank Den Haag terecht, maar die stelt het Schadefonds in het gelijk. Vervolgens gaat de vrouw in hoger beroep bij de Afdeling. De centrale vraag is of het Schadefonds een schadevergoeding die in een strafzaak is toegekend, mag verrekenen met zijn eigen uitkering.
Wet
Volgens artikel 6 van de Wet schadefonds geweldsmisdrijven moet bij het vaststellen van een uitkering rekening worden gehouden met andere schadevergoedingen die een slachtoffer ontvangt of kan ontvangen. In haar uitspraak wijst de rechtbank erop dat het Schadefonds is bedoeld als vangnet voor slachtoffers van geweldsmisdrijven. Bovendien werkt het fonds met vaste bedragen per letselcategorie. Die bedragen zijn niet uitgesplitst naar afzonderlijke schadeposten, zoals lichamelijk letsel, psychisch leed of andere gevolgen van het misdrijf. Dat niet precies is bepaald welk deel van de uitkering op welke schade betrekking heeft, betekent volgens de rechtbank niet dat verrekening onmogelijk is. Ook zijn er geen bijzondere omstandigheden aangevoerd die maken dat het Schadefonds in dit geval van verrekening had moeten afzien.
Bevestiging
De Afdeling sluit zich aan bij het oordeel van de rechtbank. De vrouw herhaalt in hoger beroep grotendeels haar eerdere argumenten, maar legt niet uit waarom de beoordeling van de rechtbank onjuist of onvolledig zou zijn. Het hoger beroep wordt daarom ongegrond verklaard. De uitkering van € 4.000 blijft in stand. Het Schadefonds hoeft geen proceskosten te vergoeden.