Wie meent nog geld van een failliete boedel te krijgen, kan niet altijd terecht bij de rechter-commissaris. Dat blijkt uit een uitspraak van de rechtbank Rotterdam.
Een onderneming stelt dat zij na een faillissement per vergissing ongeveer € 18.464 heeft betaald aan de failliete boedel. Volgens haar moet de curator dit bedrag terugbetalen. Daarom vraagt zij de rechter-commissaris om de curator daartoe te bevelen op grond van artikel 69 Faillissementswet.
Verkeerde procedure
De rechter-commissaris gaat niet inhoudelijk in op de vraag of het bedrag inderdaad per vergissing is betaald. Eerst moet namelijk worden beoordeeld of de onderneming deze procedure wel mag gebruiken. Volgens de Faillissementswet kunnen alleen de gefailleerde, een schuldeiser of een commissie van schuldeisers een verzoek op grond van artikel 69 indienen. De onderneming is geen schuldeiser omdat de vordering niet te verifiëren is.
Boedelvordering
Verder stelt de onderneming dat zij een boedelvordering heeft. Daarmee valt zij niet binnen de beperkte groep waarvoor artikel 69 bestemd is. De procedure uit artikel 69 Faillissementswet is niet bedoeld om persoonlijke aanspraken op de boedel af te dwingen.
Vergissing
De onderneming voert aan dat sprake is van een onmiskenbare vergissing en dat zij daarom recht heeft op terugbetaling. Volgens de rechter-commissaris is het echter niet aan hem om daarover te oordelen. Als partijen daarover van mening verschillen, moet de gewone civiele rechter zich daarover uitlaten.
Niet-ontvankelijk
Omdat de onderneming geen verzoek kan doen op grond van artikel 69 Faillissementswet, wordt zij niet-ontvankelijk verklaard. De rechter-commissaris komt daardoor niet toe aan een inhoudelijke beoordeling van de gestelde vordering en wijst het verzoek van de onderneming af.